خاطرات رزمندگان بهابادی و یزدی

باسلام
تمام خاطرات متنی تا سه ماه آینده ظاهر می شود چون زمانبندی شده است

باسلام و احترام.

حاج حسین حدادزاده

( قصه های گرده رش )۲

 این قصه را هنوز فرماندهان گردان الحدید هم نمی دانند .
(احمد آقای خواستار  و فرماندهان دیگری که از الحدید  احتمالا تو گروه هستند مؤاخذه نفرمایند .)
یه شب از بس هوا سرد و تاریک وبرفی بود
همرزمانی که نوبت نگهبانیشان  بود حاضر نمی شدند برن(بروند) سنگر کمین .
هر چه اصرار کردم فایده ای نداشت .
آخر دو تا از رزمنده ها دو ساعته که تو سنگر کمین حالا دیگه یخ زده اند .
ابدا .
از من اصرار و از دوستان انکار .
نهایتا به زور متوسل شدم (البته نحوه متوسل شدن به زور را نمی نویسم . ) و

اینجا بود که بین ما معاهده ای امضا  شد

مبنی بر اینکه رفقا به نوبت تا صبح دونفری دم همین سنگر اجتماعی نگهبانی بدن .
و حقیر تنهایی رفتم دو برادر رزمنده را از سنگر کمین آوردم
و تا صبح سنگر کمین نگهبان نداشت و این راز را اکنون فاش می کنم .
ولی خب به مدد الهی عراقی ها هم متوجه نشدند .
و به خیر گذشت .